چیز خوب برا بچه ات توی این روزا........

یه جایی خونده بودم :

بهترین اسباب بازی که میشه  برا بچه هاتون  بخرین بادکنکه  حالا چرا؟  

-چون بازی با بادکنک خیلی چیزا رو به بچه یاد می‌ده

یادش میده »»» وختی که خعلی گنده که شد میتونه توی دلش هیچ از کسی نباشه و خالی خالی گنده باشه و دوس داشتنی

یادش میده - که چیزای دوست داشتنی می‌تونن توی یه لحظه [ حتی بدون هیچ دلیلی و بدون هیچ مقصری]

از بین برن تموم شن

                       ] پس نباس زیاد بهشون دل بست

و مهمتر از همه  یادش می‌ده که وقتی چیزی رو دوست داش نباس اونقده  بهش فشار بیاره که آخرش بترکه، چون ممکنه برا همیشه از دستش بده

یادش  می‌ده که باید بزرگ باشه ولی  سبک، تا بتونه بالاتر بره.

حالا باس با اینهمه کر و کور چی کار کرد؟

توی  روزگاری نه چندان دور، من و هم سن و سالای من،وختی سایه جنگ رو سرمملکتمون سنگینی می کرد به این دنیا اومدیم و با تموم آژیر خطر ا و بمبا وبدبختیاش و به لطف و صبوری پدرا و مادرامون بزرگ شدیم و با نون حلال سفره های ساده شون قد کشیدیم وبافکر و عمل صادقانه اونا صاحب نظر شدیم و قدم به قدم اززندگیشون عاشقی و اعتماد واز خودگذشتگی ویاد گرفتیم و  شدیم  اینی که الانه  هستیم.



و الانه باز بوی جنگ میآد. نه بین   ما و کشورهایی دیگ

ه. دیگه بمب خونه ها رو خراب نمی کند. دیگه صدای آژیر مردم رو به  پناهگاه نمی کشاونه. انگاری یه حس موذی توی مرزای دلامون ماسیده. ما خود مون مرض مزمن  بی وجدانی و رواج دادیم که نهایتش یه چیزی شبیه خودکشی اجتماعیه  اونقدر از قله های اخلاق سقوط آزاد کردیم که سقوط ارزش پولون در مقابلش پوچ و مزهنهکه. اونقدر همه چیزو به مفت وارد کردیم و به تف گرفتیم که پوچی دستاوردای مالی برا ناشتایی مونه.

تاحالا فک کردین بچه های  ما توی این دوران چیزی تخمی تر و کشنده تر از زمان ما تجربه میکنن؟. اونا  به دنیایی میان  که کمک کردن شده یه معامله و دزدی یه هنره. دنیایی که صدای عدالت گستری و انصاف دولتاش  گوش فلک و پر کرده ولی زورگویی و حق کشی تو دل آدماش  خونه کرده بچه های  ما تو دنیایی اومدن که سیاهه از کثافت ولی ادعای سفیدی اش  گوششون و کر میکنه و واقعیتای عینیش چشمشون و کور.......

حالا باس با اینهمه کر و کور چی کار کرد؟

.